Ցավեր կան, որոնցից պարբերաբար կծկվում ես։ Սրտիցդ դուրս չի գալիս, ստամոքսիդ մեջ չի տեղավորվում, լյարդդ ի վիճակի չի մաքրելու։ Բարա՜կ-բարակ շերտերով կուտակվում են սրտամկանիդ պատերին ու նստվածք թողնում։ Պատմում ես օդին, ամպերին, աստղերին, բայց դուրս չի գալիս։ Հետո մի օր գալիս ա մոռացումը ու փորձում ա հավերժացնի իրեն։ Կարծես թե ստացվում ա, բայց ծովը նետված լուսնաքարի նման շարունակում ա հատակից լուսարձակելը, աղոտ, մշուշոտ, թրթռալով...
загрузка
Показать ещёДополнительная колонка
Правая колонка