Օտարությու՝ն, ով դու տականք երևույթ,
Միշտ էլ այսպես դառն ես, ու միշտ՝ անփույթ,
Միթե չունես խիղճ ու հոգի,
Չկա մեկը, որ քեզանից չբողոքի.

Քո պատճառով ինձ ու մորս բաժանում են ափերը,
Քո պատճառով, ավա՝ղ սերս, թուլացրեց իր կապերը,
Քո պատճառով, ճիշտ է, գտա մի նոր սեր,
Քո պատճառով նաև դարձա եսասեր...


Ա՝խ, օտարության "հյուր", իմ ազգ,
Դե ետ դարձիր դեպի քո տուն,
ՈՒ վերացրու մորս աչքի արցունքը,
Բուժիր նրա սրտի սպին, որ չլինի հուզմունքը,
Գրկիր մորս, ով դու "կարոտ", մայրս քեզ էր կարոտել,
Գրկիր նրան ինչպես ինձ ես այսքան տարի պինդ գրկել:
Մայրս լուռ է, չի ճանաչում իր որդուն,
-Մամ ջան ես եմ, տես եկել եմ արդեն տուն...<